Woensdag, 25 januari 2012

     

Laat ik beginnen met een plaatje van mijn ‘wachters’. Ze staan op een buffet waar eigenlijk veel te veel op staat en waarvan ik me voorneem het op te ruimen.. maar ja zoals altijd ontbreekt me de moed daartoe en ook de tijd momenteel, morgen maar ja..De tijd.
Een oudere broer van Max komt hier al een paar jaar de feestdagen, Kerst en Oud- en Nieuw doorbrengen. Helaas hebben we hem een paar dagen na de Kerst naar het ziekenhuis moeten brengen, aangezien zijn longemfyseem erger werd. Hij heeft daar 2 weken gelegen en is nu aan het revalideren in Bernlef. Hij gaat elke dag een beetje vooruit en dan weer even achteruit… Ja als je longen niet zo goed meer werken dan moet je je in acht nemen. Hij vindt het daar gelukkig wel goed. Er is een leuk uitzicht , nu nog wel, maar als de bouwput klaar is en de bouw van een torenhoog bouwwerk begint, dan is het uitzicht foetsie!!!

     
Onze dagen zijn gewoon gevuld met bezoekjes aan John. Maar het is fijn om te zien dat hij weer wat opknapt en af en toe kan smullen van wat we meenemen.
Ja en hoe gaat het hier in huis.. eigenlijk zo z’n gangetje; soms zijn we gewoon lekker moe en doen we niets.. Veel te vertellen heb ik dan ook niet. Ik ben inmiddels aan de vierde chemokuur begonnen en het gaat nog steeds best wel goed.
De moeheid neemt met het vorderen van de kuur wel toe merk ik.
Eergisteren kreeg ik een heel naar bericht, waar ik eigenlijk ook heel verdrietig om ben en er nog steeds geen raad mee weet. Ik had afgelopen maandag een afspraak met de oedeemtherapeut en zondag werd ik gebeld dat hij een hartstilstand heeft gehad. In mijn schrik heb ik niets verder gevraagd en ik weet nu dat het heel ernstig is met hem. Ik hoop dat het toch nog goed zal komen en denk hierbij aan zijn vrouw en kinderen, wat een verdriet…

                         

Donderdag, 5 januari 2012
Een dag zoals de foto aangeeft: harde wind tot stormachtig, veel water, maar af en toe even een stukje blauwe lucht te zien.
Ik wens al mijn lezers een Voorspoedig en Gezond 2012 toe en dat de meeste wensen in vervulling moge gaan!

We hebben een fijne Kerstavond gehad en die bij onze dochter gevierd met erg veel pakjes, aduh die Kerstman was guller dan Sinterklaas, want daar geloven wij niet meer in. Het begin van een mooie avond was wel de gedekte tafel met van alles en nog wat. Aan iedereen was gedacht.. van aardappels tot rijst..
De avond kon niet meer stuk!
Met een buikje rond gegeten, was er nog koffie en taart, ook dat was zelf gemaakt!


Wie schuilt hier achter het cadeau????
Max kan nu pannenkoeken eten met een redelijk grootte!
De pan moet nog ingewijd worden.
De dagen na Kerst zijn als een spitfire voorbij gevlogen.
Onze gast, de oudere broer van Max was uit Limburg naar het Noorden gereden om de feestdagen hier door te brengen. Helaas, na de Kerstdagen werd hij steeds benauwder en speelde zijn longemfyseem op. Wij hebben hem naar het ziekenhuis moeten brengen, waar hij tot op vandaag nog behandeld wordt. Kassian, die broer!
We hebben nu drukke dagen met de bezoekjes aan het ziekenhuis. Verder is het hier hoog water en proberen we de voeten droog te houden.
Zelf ben ik nu bijna aan het eind van de derde chmokuur, waarvan ik in de laatste week geen pillen hoef te slikken. Daarna volgen er nog 3 kuren van 3 weken en ik hoop dat ik me goed zal blijven voelen.
Ik merk wel dat de vermoeidheid me soms parten speelt en luister ik dan maar naar mijn lichaam en doe een dutje als een oude vrouw in de stoel!
Tot betere tijden dan maar.














Maandag, 19 december 2011
De dagen vliegen in een rap tempo voorbij…
Nu staan we bij de super in een lange rij
en nog even dan lopen we door een witte brei!
Nog wat verder staan de spetterende sterren aan een donkere hemel
.. en hoor je het ooh.. en aah, met hier en daar wauw!
ja wat een gezeur en gezemel
maar de eerste dag van het nieuwe jaar 2012 is er al heel gauw!
Max en ik wensen u allen een fijne tijd toe:  
  

                             

Het gaat momenteel naar wens en ik voel me goed, dus zie alles ook weer met een zonnige of te wel ‘verlichte’ bril.
Iedereen die me volgt, allen die ons een kaart zonden, reageerden in mijn gastenboek van de website en zij die me verrasten met een telefoontje BEDANKT!!
Tot volgend jaar, zal ik maar zeggen.
                                                 

Vandaag 6 december 2011
De kinderen kunnen nu weer rustig zijn, alle schoenen zijn geledigd; de pepernoten rondgeslingerd en buitgemaakt! Ze kunnen nu weer lekker met het nieuwe speelgoed dollen en opscheppen tegen elkaar wat en wie het mooiste kreeg.
Maar wij hebben er niets aan gedaan, lekker rustig zo en je hart klopt niet meer zo van BOEM..BOEM..BOEM!
Wel moesten wij er vroeger uit, want het was weer controledag bij het UMCG; eerst een bloedprik laten doen en dan wachten tot ik aan de beurt was. Gelukkig was alles lekker op tijd.
De arts kon me vertellen dat de bloedplaatjes goed waren, maar het resultaat voor de schildklier was nog niet binnen. Ze zal me bellen als het niet goed is. Ik heb het steeds koud daarvandaan dit onderzoek.
Ook waren mijn handen en voeten goed, dus niet erg rood en kon ik gewoon doorgaan met ze gewoon met crème in te smeren.
Om even drie weken terug te gaan naar het moment dat ik besloten had om toch met een chemokuur te beginnen, kan ik zeggen dat ik gelukkig geen last van bijverschijnselen heb gehad. Het enigste is de moeheid en dat is wel wat erger geworden, maar de stoel en de deken zijn gewillig….
Vandaag ben ik aan de tweede kuur begonnen en hoop dat het ook allemaal goed zal gaan.
Hieronder een foto van mijn bord van de wokmaaltijd die ik op 1 december genoten heb, toen we met de kinderen en kleinkinderen uit eten zijn gegaan omdat Max en ik 51 jaar getrouwd waren. Nu maar zien of we het samen nog een poosje kunnen uithouden.
Houd de website maar in de gaten, want ik wil ook weer wat laten zien van onze vakantie die we in april/mei van dit jaar hebben gehad in ons Homeland/Java.

Dinsdag in de mist 15 november 2011

Vanmorgen weer een bezoek gebracht aan het UMCG en heb na een gesprek met de oncoloog de stap gezet voor een chemokuur van 6 x 3 weken d.w.z.:
2 weken: per dag 2 x 4 pillen slikken, dan een week rust en dit 18 weken lang.
Al de bijwerkingen die er kunnen komen vergeet ik maar eerst even. Ik zie wel hoe ik er door kom.
Het was even een strijd met mezelf, niet of wel de chemo. Uiteindelijk kwam ik toch wel tot het besluit dat ik niet als een geel poppetje verder wil gaan en ook nog wel hoop dat alles een beetje meevalt en wie weet wat ik dan nog allemaal doen kan. Hopelijk ligt er toch nog een mogelijkheid in om naar ‘Homeland’ te gaan in het verschiet….

Eens heel ver in het verleden toen ik vaker wat voor de Moesson schreef, maakte ik dit gedicht:

De Toko
Hij is oud
hij is breekbaar
zijn botten zijn ziek
Hij is eenzaam achtergebleven
Mijn vader

Zo nu en dan
komt het verlangen
naar ‘toen vroeger’
Tempo Doeloe

Vraagt of hij naar de toko kan
Wij brengen hem
De geur, de kleur, de mengelmoes
brengt die verlangende blik
de lach op zijn gezicht

Hij aait.., hij streelt.., en ruikt
al hetgeen hij vroeger at
of heeft gebruikt
De trassi die hij zelf maakte
in het dodenkamp van Pakan Baru
was heel wat anders
dan het donkere blokje in het schap

Bij de koelvitrine blijft hij staan
ik kan zijn gedachten volgen
en zie ons etend bij de pikolan
van de Baso-man

Het is hier binnen zo menselijk warm
ons kent ons en wij kennen elkaar
één grote familie
met dezelfde herinnering

Maar buiten de tokodeur
wacht ons de koude
letterlijk en figuurlijk
dus blijven we nog even
en genieten van zijn innig
tevreden gezicht.

Maudy - 1992

Als rennen geen zin meer heeft
Dan zal ik naast je staan
Ben je nooit alleen
Als het voor vluchten te laat is

En de goden vallen aan
Als het uur van de strijd is gekomen
En als alles je af wordt genomen
Dan kom ik en vecht met je mee

Stil…. Zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de zon in de wolken
Die ieder moment weer verschijnt
Stil…. Zal ik zijn
Maar als je me nodig hebt
Als je me nodig hebt
Zal ik er altijd zijn
Als je wereld omver valt

Dan rapen we haar op
En dan help ik je net zo lang bouwen
Tot je klaar bent en vol van vertrouwen
Tot dan ga ik echt nergens heen

Stil…. Zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de wind die gaat liggen
Totdat je je vleugels weer spreidt
Stil… zal ik zijn
Maar als je me nodig hebt
Als je me nodig hebt
Zal ik er altijd voor je zijn

Als je roeit en je zoekt en je kijkt
Als er nergens een uitweg verschijnt
Als de golven zo hoog zijn
Dat het land in de verte
In het kolkende water verdwijnt
En het licht van de zon en de maan
Dreigt voor eeuwig ten onder te gaan
Voel je geen grond onder je voeten
Pak dan mijn hand
En ik zorg dat je stevig zult staan

Als rennen geen zin meer heeft
Zal ik naast je staan

Marco Borsato

Houd moed!

Liefs, je dochter!

                                          
Dreun… even van me afschrijven!
Vandaag 8 november 2011 heb ik de uitslag van de CT-scan gehoord en het was alsof ik een dreun kreeg! Eigenlijk verwacht je het wel, maar toch ook weer niet!! De lever is aangetast en lymfeklieren bij de longen, maar de nieren zijn nog schoon.
Ik moest het wel even tot me laten doordringen en toen de arts over chemo begon, zei ik direct ‘neen’! Ze vroeg me waarom niet? Ik zei dat ik zoveel ellende om me heen had gezien wat die chemo kuren betrof en ik me daaraan dus niet wilde blootstellen. Op mijn vraag wat er dan gaat gebeuren als ik dat niet wil, zei ze dat de lever dan niet goed meer werkt en ik geel word en alle andere gevolgen zal moeten accepteren. De arts vertelde me dat het geen chemo per infuus werd, maar wel in tabletvorm.
Van chemo in deze vorm heb ik net wat gehoord en die is beslist minder heftig dan de andere. De oncoloog legde het me uit en ook wat er nog wel aan bijwerkingen kunnen komen; dit hoeft niet altijd bij iedereen hetzelfde te zijn.
Ondertussen heb ik een paar uren de tijd gehad om tot mezelf te komen en heb een week om te beslissen of ik het wel wil doen of niet, DIE beslissing ligt bij mij zelf!
Volgende week dinsdag zal ik haar laten weten wat ik voor mezelf besloten heb.
Ik hoop iedereen die me steunt en aan me denkt voldoende te hebben ingelicht en zal volgende week laten weten hoe en wat verder.
Weet je, ik voel me nu zó.. na de uitbarsting van de Merapi op Java bleef dit van zijn fiere top over…..

                         

p.s. de arts belde me net en vertelde dat bij nader inzien, er geen vlekjes te zien zijn in de lymfeklieren bij de longen… hiep..hiep..hoeraa!!!
Tot volgende week….


Zondag, 23 oktober 2011
Een zonnige dag…
Na regen komt zonneschijn,
Na water schenkt men witte wijn!
Na een slechte periode
Breekt een nieuwe dag aan..
Een dag vol blijdschap en
Zon in het hart
Weg al die tranen, ook die van jullie
met de vogeltjes meegegeven!!!



Een zonnestraal na een donkere periode
Zo intens dat het je hart verwamt,
Je kunt weer blij en optimistisch zijn!
Geniet van wat ik zag en in mijn hart sloot:



Dank voor je bezoek en tot een volgende keer.

                     


19 oktober 2011 vandaag een beetje een dragelijke dag wat pijn betreft.
Gisteren hadden twee jarigen in de familie, dochter en kleindochter; het was een gezellige bedoening en ik heb het volgehouden; zitten in de bank met allemaal kussens om me heen en genoot van al die lieve mensen om me heen. Lekker gegeten en ook de zelfgemaakte taarten waren voortreffelijk! Ik mag het nog meebeleven!!!!

                    

17 oktober 2011
Weer een paar dagen verder.. soms moeilijk maar er komen zoveel mailtjes, kaarten en telefoontjes binnen met sterkte en lieve wensen dat ik me gedragen voel op jullie vleugels…
Een vlinder
klein en teer
schitterend
van kleur!
Gedragen
door de wind
zweeft ze
naar me toe
Pakt me op
en draagt me mee
over land en zee
naar Homeland..

even mijn zielgedachten achterna gegaan…    

Vandaag 12 oktober 2011
De dag van de grote waarheid, de waarheid waarbij een BOT-scan aan het licht bracht, dat het medicijn tegen de kanker in mijn botten het heeft laten afweten. De scan liet zien dat de gehele ruggenwervel vol uitzaaiingen zat met borstkanker; een uiterst vervelende soort kanker. Ook op de ribben zaten zwarte plekken. Ik schrok natuurlijk wel, maar ergens had ik er rekening meegehouden en na een nacht en een dag piekeren, ben ik met mezelf in het reine gekomen en ga gewoon weer vechten om de leeftijd van 79 zien te halen!!!

Ik moet nog andere onderzoeken ondergaan en wacht daarvoor op de afspraken. Wat er ook uit zal komen ik gá ervoor! Ik moet gewoon, want al die goede wensen en tranen van lieve mensen heb ik in die rugzak gestopt en ik ben die hoge berg weer even beklommen; het was een klim dat wel… maar op de top is het helder en de tranen zijn allemaal parels geworden en die schitteren één voor één en verlichten het pad dat ik nog gaan moet.
Lieve Ricardo jouw tranen heb ik erbij gedaan samen met die van mij en de vlindertjes van Rodanthi heb ik voor me uit laten vliegen om me de weg te wijzen..
Max en onze kinderen hebben me gedragen naar dit punt en daar wil ik ze voor bedanken! Iedereen, die me een hart onder de riem stak, met woord, kaart of hoe dan ook… mijn dank!
Tot de volgende uitslag maar weer..

                                  
                                                                 Een hapje Soto?



September 2011 een nieuwe update
Het is weer een hele tijd geleden dat ik wat aan mijn website heb gedaan en wordt het nu weer even tijd om wat van me te laten horen/lezen.
Na onze vakantie naar ons moederland, hebben we een moeilijke tijd doorgemaakt. Niet alleen omdat je weer afscheid hebt moeten nemen van alles wat je lief hebt, maar de reis eindigde niet echt met een tevreden gevoel. Het afscheid van Java hebben wij niet eens met de hele groep gevierd en dat voelde best als een ‘gemis’ aan. Drie medereizigers, trokken zich steeds terug als we in het hotel aankwamen. Geen napraten over wat we samen beleefd en/of gezien hebben en dus ook geen gezamenlijk afscheidsetentje met de gids en chauffeur. Jammer.
Na onze thuiskomt hadden Tineke en ik last van wat diarree en bij Tineke heeft het ergere vormen aangenomen en bovendien heeft de vliegreis ons behoorlijk afgemat. Zelf heb ik veel tijd nodig gehad om weer op dreef te komen en die periode heeft langer geduurd, aangezien we zo uit een warm land in de vochtige koude terugkwamen. Dit heeft heel erg op de artrose gewerkt en heb ik veel pijn gehad. In november wacht me weer een botscan en hopelijk is alles nier erger geworden.
Nu even met het redelijk goed weer en paracetamol ben ik weer een beetje ‘mens’ en heb weer aardigheid om de foto’s te bekijken die ik gemaakt heb en geniet na van al dat mooie groen en de eenvoud daar. Java is zich aan het opwerken; het wordt er steeds schoner en zij beginnen nu te beseffen dat de Nederlander er toch veel mooie dingen heeft opgebouwd en die worden nu gekoesterd, gerenoveerd/schoongemaakt en vooral de kerken zijn heel erg mooi gebleven.
Maar ook zijn de jonge mensen niet meer zo opstandig tegen alles wat Nederlander is; ze zijn netjes, beleefd en heel liefs, althans zo heb ik het ervaren! Wat een verschil van mentaliteit met de jongelui hier. Een poosje weer niets geschreven..

5 oktober 2011
Ik heb het allemaal weer laten liggen, omdat we het te druk hadden met andere dingen en nu omdat de pijn weer terug is. Vanmorgen gebeld met het UMCG en gevraagd om de botscan te kunnen vervroegen en dat is gelukt. Ik kan komende vrijdag gelukkig voor die scan naar het ziekenhuis en nu maar hopen dat er geen vervelende dingen te zien zijn op die scan.
Tot na die dag zeg ik maar.




Bedum, 28 juli 2011

Goedemorgen lieve lezers en lezeressen,
Vandaag is bijna de helft van de zomer haast om en het is naar mijn gevoel meer koud dan warm geweest. Wij zijn er natuurlijk ook een maand tussen uit geweest toen het hier een heel warm voorjaar was.
Het was op Java natuurlijk ook heerlijk warm en voor het eerst hebben wij meegemaakt wat in Jakarta ‘banjir’ is. We kwamen terug van een avondje bij de familie Andre Michiels van de Kroncong Tuguband in Tugu. Toen de band daar net begon te spelen, brak de hemel open en stroomde het water in bakken naar beneden, in één klap was het terrein bècèk (modderig) en werden wij binnen gehaald om te eten. De bandleden hebben hard moeten werken om alle apparatuur redelijk droog onder dak te krijgen. We hebben ondanks alles een fijne avond gehad en die was te kort!

Op Java hebben wij ons heerlijk gevoeld; toen ik uit het gebouw (Sukarno Hatta) kwam en op Javaanse bodem stond, was het alsof alle ziektes uit mijn lijf getrokken werden en zo de grond in gingen. Ik heb die maand dan ook nergens last van gehad -lees het in het verslag dat onder de knop Javareis 2011 staat-, heb ik alles mee kunnen beleven en doen. De reis was best zwaar en thuisgekomen, met alle ballast van de darmbacterie die Tineke en ik hebben meegenomen, was de thuiskomst nog eens een tikkeltje zwaarder geworden. Maar gelukkig is het leed nu hoop ik geleden.

Ons huisje was goed verzorgd en de orchideeën hebben zich keurig gedragen en bloeien nu allemaal weer, een heerlijk gezicht. Dit is allemaal het werk van Anne-Marie die ze toch goed verzorgd heeft!
Maar het hier weer terug zijn heeft wel enige moeite gekost, het was koud en nat! De kachel ging weer aan en mijn lijf heeft daar meteen op gereageerd met alle pijnen en pijntjes die er maar zijn kunnen. Het is niets ernstigs, maar wel lastig. De artrose speelt me parten en omdat het toch wel heel erg lang duurde, heeft de oncoloog besloten om in november weer een botscan te doen; het is dan ook weer een jaar geleden dat het gebeurd was.



Vandaag was het lekker warm en in de morgenuren scheen de zon heerlijk. Alle bloemen rondom het huis bloeien of doen hun best om de bloei er nu eindelijk in te krijgen. Mijn camera en ik zijn nu onafscheidelijk en menige bloem is vaker dan 2x gefotografeerd. Lekker felle kleurtjes voor het raam.
Ik zal zo gauw ik even kan weer met een update van onze reis aan de gang gaan. Tot dan





19 mei 2011-05-19
We zijn nu een paar dagen terug in ons eigen gedoetje en moeten wennen aan alles.. het weer, de koude en dan de korte uitzichten. Geen blauwe lucht en hoge bergen of palmbomen afgewisseld door pisangbomen met een heerlijke sisir eraan.
Na 30 dagen opgetrokken te hebben met het gezelschap, de gids en de chauffeur is het stilletjes, maar gelukkig is Ellen nog bij ons. Wel hebben we allemaal een beetje last van de overgang denk ik. De buik kan al die veranderingen niet helemaal goed verwerken en rommelt dat het een ‘lieve’ last is; ze laat alles gewoon gaan!!!!



Nou ja ook aan die ellende komt een eind en kunnen we ons weer concentreren op wat we beleefd hebben en gezien en natuurlijk gesnoept en gegeten hebben.


.. een bord bubur soto met kip en ei, gebakken uitjes en selderij erbij…
En dat als ontbijt.. dat zet aan en je groeit ervan geheid!!!
Maar LEKKER dat wil je niet weten…












We hebben ook heel interessante dingen gezien…


Hiernaast allerlei soorten gezouten en gedroogde vis.
De man wilde ons een gedroogde vis aanpraten om zo in de koffer mee te nemen…
Leuke ervaringen doe je met de bevolking op.















en dan dit: eten bij onze gids. Zalige sayur lodeh.. ikan asin –jabal roti- en frikadel jagung; terwijl de zalige gebakken tahu naar je grijnst, en die was speciaal voor Tineke, helaas was ze er niet bij..
een verhaal apart.







O.K. dit nu even terzijde en melden, dat alles wat lijf en leden betreft daar helemaal goed ging. Het was alsof alle pijntjes en schrijntjes van me afvielen en ik voelde me gewoon lekker in mijn vel en heb alles kunnen meemaken. Dus GEZOND.
Ik zal gauw weer verder gaan met mijn verhaal onder de knop Javareis 2011.
Tot dan…


17 maart 2011
Lieve Lezers,
Vandaag kan ik jullie vertellen dat ik heel blij ben en dat al sinds 15 maart j. l. Vorige week had ik enkele onderzoeken en afgelopen dinsdag een controle in het UMCG en meteen daaraan vast de uitslag van de diverse onderzoeken.
Ik heb een maandje geleden heel erge pijn gehad aan mijn linkerschouder en was ook bang dat er iets loos was met de rechterborst omdat die af en toe ook wat pijnscheuten gaf. Hiervoor heb ik dan ook onderzoeken gehad.
De resultaten waren gelukkig allemaal goed! De foto’s die van de schouder en longen genomen waren lieten niet ongerechtigs zien. Echter door de internist/oncoloog was om een echo gevraagd, maar de afdeling Mammografie vond het beter om me in de klemmen te zetten. Brr Het zou al in 3 jaar niet gebeurd zijn. Nadat dit onderzoek was gebeurd, moest ik plaats nemen in de wachtkamer tot ik weer opgeroepen zou worden. Dat gebeurde dus al snel en moest toch nog even mee voor een echo van de borst want men heeft een plekje waargenomen die toch nader bekeken moest worden. Het bleek en kiste te zijn en ik kon meekijken op de monitor en zag een zwarte plek. Er was vocht in die kiste en dat heeft de arts eruit gehaald. Dit deed geen pijn en ik kon zien dat het zwarte plekje steeds kleiner werd. Hierna nog eens in dat klemapparaat. Gelukkig was nu alles O.K. en kon ik vernemen dat alles ten opzichte van een jaar eerder iets beter was geworden. Een blijer mens dan ik op dat moment was, heeft de arts niet kunnen maken.
Ik kan en mág weer verder…en ga dat ook doen!



                                             ~~~~~~~~~~~~~~

Een nieuwe dag in de derde maand van 2011….
Laat ik met een foto beginnen, die ik maakte met een compact camera.



Men neme.. en oud blad en een mooie, eens paarse tulp, die haar kleur reeds verloor, maar de schoonheid bewaarde. Kon ik die schoonheid ook maar onder mijn vel bewaren. Maar ja wat zeur ik.. Plaatjes maken gaat nog wel, maar helaas wil het niet meer zo goed met de spiegelreflex camera. Snik..snik..snik.. die wordt te zwaar. Maar hij gaat toch mee in de rugzak en zal die inzetten voor mooie landschappen. Alhoewel, het kleine ding dat ik net aanschafte, kan het ook..



Deze maand is het weer controle maand in het UMCG. Helaas moest ik er al even eerder heen, omdat ik verschrikkelijke pijn in mijn linker arm kreeg en die helemaal opgezet was door het vocht dat bleef zitten. Gelukkig moest ik naar de therapeut en die heeft er zijn best opgedaan, maar het ging niet over. Ik heb toen een afspraak kunnen maken met de internist/oncoloog en mag de 10de a.s. komen voor een foto en een echo voor de rechter mammo, waar ik ook pijn aan had. Nu gaat het wel weer, maar de afgelopen dagen was de pijn overgegaan naar mijn onderrug… dit is niet leuk meer en in het gesprek met de arts, kwam naar voor de dat hormoontablet die ik slik om de kankeruitzaaiingen in de hand te houden, averechts werken op mijn artrose en ik denk dat die de pijnen veroorzaakten. Ik hoop tenminste dat de onderzoeken geen nare dingen aan het licht brengen en ik mijn DSRL toch zo nu en dan zal kunnen gebruiken..



Hier nog even een panoramafoto van het Universitair Medisch Centrum Groningen, gemaakt met de Sony HX5 voor diegenen die het interesseert. Leuk cameraatje met GPS en een hele goede macro.
Onze dagen zijn van dat we opstaan tot dat we naar “pulau kapok” gaan druk met van alles en nog wat. Veel aanloop wat heel gezellig is en dan de dagen dat we boodschappen doen en daarvoor meestal naar Groningen gaan. Alleen waren deze laatste dagen wel erg koud! En de mist is ook de bondgenoot van de koude geweest en dat kun je op onderstaande foto best wel zien…



Hier zie de binnenkomst van ons mooie dorp waar de kerstboom nog steeds de binnenkomers begroet.


Kennen jullie het nog? Zo’n etagère met allerlei beeldjes en rommeldingetjes?
Mijn moeder had een hele mooie plank met allemaal dansers en danseresjes erop van porselein. Ik kon er mijn ogen soms niet vanaf houden en dacht weleens, oh.. had ik ook maar zulke mooie keren en kon ik ook maar leren dansen… Mijn moeder zei dan dat de beeldjes later voor mij waren. Ik kan er nu alleen verdrietig aan terugdenken. Alles is daar gebleven, we konden niets meenemen.. vluchten.. en binnen 14 dagen!












Kennen jullie dit nog?

 
Kwee gulung zeiden wij altijd, een opgerolde groene pannenkoek met kokos/ gulajawa vulling, waarvan de pandangeur je tegemoet komt. Ik had het in lange tijd niet gemaakt, heb er in het verleden, toen de kinderen nog jong waren wel veel van verkocht.. Zielig de kinderen mochten alleen maar kijken en ruiken… Onze blonde dochter kan ze nu ook zelf maken, ik zal het onze Afrikaanse dochter ook maar moeten leren…onze Indische dochter??? Die maakt deze website altijd voor me.
Hier nog wat bloemen die ik fotografeerde:



Dit boeket kregen wij op 1 december 2010 en het is nu een droogboeket geworden, en zo mogelijk nóg mooier… hieronder een vreemde bloem, wie kent de naam?





Dit is de Rosella bloem. Van deze bloem kocht ik in de Kraton een zakje (jamu) die de kanker kan genezen… ik drink er trouw van, ze smaakt voortreffelijk, zachtzuur. Helaas kun je de gedroogde bloemen hier in NL niet kopen, wel in Burkina Faso waar de bloem gebruikt wordt door sportmensen. Zij maken er een stroop van, net als onze’ siroop susu’ bijvoorbeeld en lengen het dan aan met water…
Ik denk dat ik weer veel van mijn creaties heb laten zien en ik geniet nog steeds van mijn fotocamera!!! Ik wens iedereen een hele mooie Lente tijd toe en laat de bloemetjes en de bijtjes lekker hun gang gaan…




Hier steken de bollen hun kopjes al uit de grond en is de Helleborus al heftig in bloei.
En met een foto van deze plant sluit ik af.
Lieve groet..















16 januari 2011
Ik ben al vele keren bezig gegaan om een update voor mijn website te schrijven, maar het lukt me gewoon niet om het te verwoorden. Ook een bestand in Word maken loopt niet zoals ik het wil en word er soms sacherijnig door.
Het is echt een hele poos terug dat ik voor het laatst wat voor mijn website schreef. Laat ik maar beginnen met te melden dat het met de gezondheid gelukkig niet achteruit gaat. De laatste botscan die ik in december heb moeten ondergaan wees uit dat alles bij het oude gebleven was. De kanker in de wervels heeft zich niet vermeerderd waar ik dus heel blij mee ben en denk dat de medicatie goed werkt. Ook bij Max is alles goed en kan ook hij gewoon doorgaan met de medicijnen die hij slikt. Hier zijn we beiden blij mee.
Ook zijn wij door onze kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden op 1 december j.l. erg verwend. Wij vierden het feest dat we 50 jaar getrouwd zijn en wilden dit niet groots vieren, maar met een etentje bij Ni Hao in Groningen. Het was grandioos.
De kinderen en kleinkinderen hebben ons een onvergetelijke dag bezorgd. Het begon al met de komst van Hans uit Burkina Faso, waar hij helaas Odette thuis moest laten. ’s Middags kwamen Anne-Marie en Kees, Arthur en Marga en Tineke. We kregen een hele grote doos om uit te pakken.. spannend!
Wat zal daar wel in zitten? Het uitpakken was nog een hele klus. Er zat van alles in en nog steeds niets dat op een cadeautje zou lijken. Uiteindelijk, na veel karton en weet ik wat meer kwam er een mooi verpakt pakketje uit. We hadden er echt geen idee van wat erin zou zitten.




De verrassing was GROOT! Een fotoboek en dit stond op de kaft:
het was een echt grandioos fotoboek. Er stonden allemaal lieve berichtjes in met foto’s van de schrijvers/sters, familie, vrienden, collega’s en noem maar op.. ze hebben ons allemaal bedacht met een herinnering uit die vervlogen 50 jaren samen. Ik heb dagen nodig gehad om al die stukjes te lezen, de daarbij horende foto’s te bekijken en de naar boven komende herinneringen te verwerken. Iedereen die een bijdrage heeft geleverd en deze update leest, nogmaals van harte bedankt!



Dat was de eerste dag van december en dan volgt het Kerstfeest.. die vierden we samen met broeder John bij Kees en Anne-Marie. Het was gezellig en de tafel was weer goed gedekt.


We aten allemaal onze buikjes rond… Op naar het einde van het jaar 2010.. wat zal dat nieuwe jaar 2011 ons brengen? Geluk, tegenspoed? Wie zal het zeggen..

.. en dit hadden we tussentijds ook nog!

Oud- en Nieuw hebben we weer bij Anne-Marie en Kees gevierd en ook John was nog van de partij. Een glaasje wijn en later de champagne brachten wel leuke momenten met zich mee..
dansen gaat niet, maar mee klappen met de dames op de TV gaat goed… Het oude jaar is verleden tijd geworden en het nieuwe jaar heeft met veel lawaai en rook zijn intrede gedaan.
1 januari 2011 eerst uitgeslapen, nadat we pas tegen een uur of 3 in de vroege morgenuurtjes in ons bed lagen.. Na een goed ontbijt begon de telefoon te rinkelen en die bleef rinkelen, de eerst familieleden kwamen ook al persoonlijk hun Nieuwjaars wensen brengen, gezellig! Ons huis was weer lekker vol en diegene die dicht bij de deur zat moest herhaaldelijk
 opstaan om een volgende bezoeker binnen te laten… De oliebollen ontbraken er natuurlijk ook niet aan.

De dag van te voren had ik al een hele grote pan met erwtensoep gemaakt voor hen die bleven eten.

De tafel moest vergroot worden en we konden net met z’n allen een zitplaats vinden. Rijst was er genoeg en de soep moest gedeeld worden.
Je kunt zien dat de pan bijna leeg is. Het was net als thuis vroeger toen alle familie op visite kwam en altijd bleef eten.
We hopen dat we ook dit jaar weer als een grote familie vaak samen mogen zijn en elkaars mening zullen respecteren, hoe die wel eens kan verschillen..









Een vredig en “vreetzaam” 2011 toegewenst lieve lezers.







Woensdag, 18/29 augustus 2010

De vorige update is al weer een poosje geleden.
De rust is hier weergekeerd en kunnen we weer lekker achter de computer met onze hobby aan de gang.
Hans, Odette en Geoffrey zijn weer terug naar West-Afrika en wonen nu in Burkina Faso,
het Voormalig-Oppervolta.
Zij hebben hun mooie huis in Tanzania waar ze in Dar Es Salaam woonden verlaten en
eigenlijk wel met enige weemoed, want ze hebben er vijf jaren doorgebracht.
Het ‘afscheidsfeestje’ was een familieaangelegenheid en waren alle drie kinderen erbij.
Van de kleinkinderen ontbraken helaas de beide kleindochters Sophie en Rodanthi.



Op de foto kijken
Odette, Arthur,
Tineke en Marga
naar foto’s van het
nieuwe huis in
Ouagadougou,
de hoofdstad van
Burkina Faso.











Het eten is al opgediend en
Odette kijkt of
alles wel op tafel is
gekomen.
Er was van alles,
rijst, bami,
sambalgoreng
boontjes,
sambalgoreng tempé
sambalgoreng tahu
–speciaal voor Geoffrey gemaakt.






Ondertussen is het alweer de 27ste geworden en hebben we de verjaardag van Marga gevierd, nadat John Angenent weer richting Tegelen is gereden na een weekje in het Noorden vertoefd te hebben.

Nu is de rust hier weergekeerd en kan ik me weer storten op het typen van een update. Dat doe ik nu op een computer met Windows 7 en af en toe is het nog zoeken hoe dit of dat het beste kan. Ik begin er al een beetje aan te wennen.

De driemaandelijkse controles hebben Max en ik ook weer ondergaan en we mogen over drie maanden weer terugkomen. We gaan dus weer lekker verder.

Bedum, 6 juli 2010

Het heeft lang geduurd, maar ik ben er even weer. Ga er maar van uit dat géén bericht vaak wel een goed bericht is! Ik had ook niet veel te melden, dan dat ik geniet van het mooie weer, de warmte en de vele mooie bloemen en insecten die om ons heen in de tuin te vinden zijn.
Wat dacht je hier bijvoorbeeld van:


De Pioenrozen bloeiden als mooie dansende dames, die hun rokken lieten zwieren dat het een lieve lust is! En dan komt er zo’n mooie gekleurde vlinder er ook van genieten. Wat doe je dan? Gewoon de knop van de camera indrukken en het resultaat hier laten zien!
We hebben veel buiten kunnen zitten en onze ‘originele’ kleur is weer terug. Max is echt heel donker geworden, maar die is dan ook heel vaak in de tuin bezig en als hij stil zit laat hij de zon op zich inwerken.
Geniet nog maar even mee…

Wil je misschien een stukje van de kwee pisang proeven? Kan wel hoor, maar zelf maken is ook erg makkelijk.
Doordat ik erg veel pillen slik, ben ik regelmatig aan de agar² of zoals hier een hun ‘kwee meel’ koek.
Ik heb me laten vertellen dat de agar² een beschermlaagje in je maag aanmaakt. Dit heb ik wel nodig.

De pillen worden zo langzamerhand een ‘obsessie’ voor mij, maar het is voor mijn eigen bestwil, dus heb ik de tijden maar in de gsm vastgelegd en die waarschuwt me dan wat en wanneer ik een tablet moet slikken. Dus gaan we er gewoon voor.

Afgelopen weekend waren onze oudste zoon en zijn gezin thuis, ook de andere kinderen kwamen de broer en zijn familie begroeten. Het was mooi weer en we konden heerlijk buiten zitten en was de parasol eigenlijk een beetje te klein voor ons allen. Als ik zo naar onze dochters kijk, krijg ik een warm gevoel van binnen; we hebben een afstammeling van ons zelf, een blonde Groningse dochter en een donkere Afrikaanse dochter. Heerlijk om ze met elkaar te zien en te beleven dat al de culturen in ons gezin gewoon samengaan. Hans en Odette, die 5 jaren in Tanzania woonden en Hans nu overgeplaatst is naar Burkina Faso, het geboorteland van onze donkere dochter. Odette is dan ook weer ‘thuis’. Haar ouders zullen dat ook wel heel aangenaam vinden, maar ze heeft wel een andere kijk op het leven van haar ouders gekregen. Zij heeft geproefd van de Westerse cultuur en het smaakt haar heel goed.
Toch is het zó, dat als je ver terugkijkt, vele gewoonten wel overeenkomst hebben met ons geboorteland Indonesia. Ook wat het gebruik van planten e.d. betreft is er een herkenbare overeenkomst.
Tot slot even wat foto’s van ons samenzijn in de tuin:

Tot een volgende keer….

3 mei 2010

Eindelijk vind ik tijd om weer even te vertellen dat ik weer een bezoek aan het ziekenhuis heb gebracht.
De laatste keer heeft de oncoloog een verzoek ingediend voor een botscan van top tot teen. Deze scan werd op 20 april genomen en afgelopen week werd me verteld dat op de scan geen nieuwe uitzaaiingen te zien waren en dat de vlekken van de uitzaaiingen in de wervels van de onderrug iets vager zijn geworden.
Hieruit werd de conclusie getrokken dat het infuus en al de andere medicijnen de kanker onder controle hebben. Laten we hopen dat dit zo zal blijven.
De maandelijkse infuus heb ik op 27ste voor de laatste keer gehad en ga nu op tabletten over. Ik moet zeggen dat ik hier al eerder ook heel erg tegen op zag en ben toen niet daartoe overgegaan. Vandaag heb ik de eerste ‘bonefos’ pil naar binnen gewerkt. Ik hoop dat mijn maag niet vervelend gaat doen en alles loopt zoals het moet. Ik zal een nieuw schema moeten opstellen om al de medicatie op tijd naar binnen te werken en dat is met de tijden dat je nuchter moet zijn een heel gedoe. Elke pil heeft zo zijn regel van vóór en nà!
Reden van overgang neer de tabletten is dat als we wat langer met vakantie willen, ik altijd met die maandelijkse infuus rekening zal moeten houden. Nu de scan goed is, gaan we informeren over een tweede keer naar Java gaan.

Gisteren heb ik mijn digitaal fotoalbum klaar gekregen en is de bestelling gedaan.
Dágen heeft het me gekost en met alles wat in en om een huishouding gebeuren moet, was het racen tegen de klok om de korting nog toe te kunnen passen ;-)
Het is wel een groot en dik album geworden en het was erg moeilijk om keuzes te maken uit de vele foto’s die Max en ik genomen hebben. Ik heb er een ‘plaatjes’ verhaal van gemaakt en hier en daar een grote foto over het hele blad. Van de “Drie eenheid” Semeru – Bromo – Batok zelfs over twee bladzijden. Ik ben reuze benieuwd hoe alles wordt.

Verder hier alles goed, ook met kinderen en kleinkinderen. Heerlijk toch!

Woensdag 24 februari 2010


Even weer een klein berichtje wat onder deze knop thuis hoort.
Eerst maar beginnen met onze kleinzoon Ricardo, die zijn oma inmiddels al voorbij gegroeid is. Het gaat goed met zijn gezondheid en niertransplantatie, evenals zijn moeder die een nier afstond. Het was even kwakkelen geweest maar nu hopen we allemaal dat ze er door zijn en alle lijnen in opwaartse richting blijven gaan. Hij gaat nu naar de Middelbare school en doet zijn best.

Dan weer even een beetje over mezelf. Gisteren weer naar het UMCG geweest bij de arts en daaraanvolgend het maandelijks infuus.
Eerst moest er weer het nodige bloed uit de arm getrokken worden, gelukkig ging het deze keer heel vlot en heb er ook geen blauwe plek aan overgehouden.
De internist oncoloog was tevreden met de uitslagen die binnengekomen waren, maar er was nog niet alles. Na wat vragen over en weer was ze tevreden over het resultaat van hormoontabletten en maandelijks infuus om de botten op pijl te houden, zullen we maar zeggen.
Wel wilde ze, wat ze bij de vorige controle al gemeld had, een botscan laten doen. Dit geeft toch meer inzicht en zekerheid dat alles ook ècht zo goed gaat.
Hier krijg ik dan weer bericht van over de post wanneer dat zal gaan gebeuren.
Ik voel me verder prima en ze gaf me een compliment dat ik er niet ziek uit zie, om het zo maar even uit te drukken.

Het weer speelt me wel eens parten en dat voel ik dan aan de littekens die opspelen, maar verder zit ik nog alle dagen achter dit speeltje.. nou ja met een breed beeldscherm is het een lust om alle foto’s te bekijken en te bewerken, zodat jullie ze weer op mijn website onder de andere knop kunnen bekijken en het hopelijk weten te waarderen.

Tot een volgende keer dan maar weer en vergeet niet eens onder al de andere knoppen op mijn website een kijkje te nemen. Mensen die iemand/iets zoeken bijvoorbeeld of een verdrietig moment dat nu we ouder worden toch regelmatig voorkomt.
Aju en tot later…..

Zondag 10 januari 2009
Een wens voor een goed en Gezond 2010 heb ik al gedaan en het jaar is al weer 10 dagen oud.. Ik hoop dat iedereen een fijne Kerst en een Goede jaarwisseling achter de rug heeft.

Onze Kerst hebben we elders gevierd en zijn door onze oudste zoon opgehaald en hebben samen met zijn gezin en de oudste broer van Max de Kerstviering gevierd. Het was wel een verrassing voor ons, want de kinderen wonen in Tanzania, waar Hans bij de Nederlandse Ambassade werkt. Ze hebben wel een koude Kerst gevierd, terwijl ze gewend zijn aan temperaturen van boven de 30° C. Odette vond het wel lekker, zo koel.
Vandaag zijn Hans en de zoon Geoffrey weer teruggegaan naar Dar Es Salaam.
Odette is al eerder vertrokken met hun dochter Sophie naar Florence, waar Sophie haar studie Fashion Design doet. Ze heeft nu nog een week of 2 vakantie en dan is het wel gezelliger als er iemand bij is.

Hier Max die heel ontspannen naar zijn kinderen kijkt. We zien elkaar ook niet zo vaak en dan is de tijd veel te kort om van elkaar te genieten.
Het zijn altijd wel drukke dagen, maar het weer was niet zó dat we er elke dag op uit moesten. Ook was John er en die is met de trein gekomen. Hij voelde zich niet lekker en we wisten te voorkomen dat hij ziek naar huis ging, door hem wat medicijnen te laten slikken. ’s Morgens was het altijd even afwachten hoe hij zich voelde, maar de paracetamols hebben hun werk aardig gedaan. Thuis heeft hij toen nog enkele dagen last gehad, maar dat is ook weer verleden tijd.

Tijd om wat foto’s te schieten had ik dan ook plenty en deze ballen spraken me wel aan. Zelf uit beeld, omdat mijn toestel een uitschuifbaar LCD-schermpje heeft. Best leuk..
John en Odette samen op de bank.
 

Ook met de andere familie ging het goed en Ricardo is ook weer helemaal beter en kon van de sneeuw en vrije tijd genieten.

Geniet van de dagen dat het nog wit is, vanavond zal er een boel stuifsneeuw over heel Nederland komen, hoorde ik en wie weet kunnen we elkaar niet bereiken vanwege de ophoping van die kapok dingin.. kapok = watten en dingin = koud….
Sampai bertemu lagi .. tot een volgende keer.
 

14 december 2009
Voor al mijn lieve lezers deze wens:

De foto werd genomen bij de Witte Krater -Kawah Putih- op Java op de top Gunung Patuha ten ZW van Bandung. De warmte voelde aan alsof er een deken om je schouders gelegd was, en voor de Kerst hebben we er maar wat verkoelende vlokjes om heen getoverd…
Max en ik hopen dat u allen een fijne tijd tegemoet gaan of hebben gehad, wanneer het al 2010 is geworden.

Ik wil nog even teruggaan naar de dagen voor onze vakantie naar Java.
Ik kan/kon niet geloven dat het 1 jaar geleden was dat ik zo ziek van de pijn in mijn rug was. Ik heb dat niet bewust weggeschoven, maar het is gewoon goed gegaan en ik ben die tijd vergeten.

Het leven is als een zee,
soms ruw en zijn de golven huizenhoog
om even later zo glad als een spiegel te zijn.

Eerder liet ik weten dat onze jongste kleinzoon Ricardo een nier van zijn moeder kreeg. Na wat schommelingen in de creatinine waarden en medicatie, werd hij ook nog eens opgenomen in het UMC Groningen.
Wij konden ons niet echt verheugen op de geplande reis naar Java.
Het is echter allemaal gelukkig goed gekomen.

Nu 14 dagen geleden moest hij helaas weer in het ziekenhuis verblijven aangezien hij de gevreesde Mexicaanse griep bleek te hebben.
De huisarts nam contact op met het ziekenhuis en hij zou om half 6 ’s avonds opgenomen worden.
Toen ouders en zoon er om half 6 waren, bleek de deur gesloten en de sleutel was er niet. Neen, dit is geen sprookje! Om een lang verhaal kort weer te geven: ze moesten met dat doodzieke kind in een rolstoel achterom, door de modder baggeren om in het ziekenhuis te komen. Dit zijn toch rare gebeurtenissen in mijn ogen. Voor de ouders was het ook een zeer zware tijd.
Gelukkig is hij nu opgeknapt en vandaag voor het eerst weer naar school gegaan.

Tot een volgende keer; voor u weer afsluit, lees nog even het vakantie verslag onder de knop Nieuw Javareis.

Hallo lieve lezers,
Het is vandaag 7 oktober en morgen word ik 72 en wil dat met jullie delen, daarom dit kort krabbeltje. Hier is het altijd even druk en gisteren ook weer heel gezellig tamu over de vloer en onze kinderen die hier al een paar weekjes niet konden komen.
Op 13 augustus heeft Marga, vrouw van onze zoon Arthur, een nier afgestaan aan haar zoon – dus onze kleinzoon om alles goed benoemd te hebben.
De transplantatie is heel vlot verlopen en jullie konden de foto’s van het verblijf daar al zien op de website.

Maar plots steeg het creatinine gehalte heel sterk en moest er op een gegeven moment een biopsie (een heel klein stukje van die nier) genomen worden.
Er is even sprake geweest dat het hier in Groningen zou gebeuren, maar het is toch in Nijmegen gedaan en om kort te gaan, de tweede uitslag van de patholoog was, dat de onrustige zones in de nier werden veroorzaakt door een medicijn dat Ricardo werd toegediend. Ik schrijf het hier allemaal heel nuchter, maar weet dat de wereld in die week op de kop stond, want er was gezegd dat het allemaal ten koste van de ‘leefbaarheid’ van de getransplanteerde nier ging, maar de behandelend arts ging nog steeds voor 20 jaren!

Enkele zieke kinderen van het UMCG waren uitgenodigd voor bezoekje aan de voetbal vereniging FCGroningen in het voetbalstadion in Euroborg Groningen.
Hier enkele foto’s die Marga heeft gemaakt.

Ons hoofd stond ook niet naar de komende periode van vakantie; we waren beiden gewoon geestelijk moe en konden niet goed slapen en ontspannen was er ook niet bij, want de voorbereiding moet ook doorgaan.
Nu zijn we dan zover en na de koffers wel 10x open en dicht te hebben gedaan, hoop ik dat ik over een paar uur hoor hoe die op slot moet en die koffer dicht kan.
Koffer van Max staat al klaar en is op slot.

Ik hoop jullie later te kunnen laten zien hoe we genoten of gehuild hebben van emotie. Zoals ik al eerder schreef is deze reis ‘als uit de Hemel’ komen vallen, want ik had alles al naast me neergelegd.

Ik mag nu na 23 jaren weer gaan
naar het land van mijn jeugd.
Toen in oorlog, bersiap, angst en verdriet.
Als dieven in de nacht moesten we vertrekken
nu naar een land dat we niet kenden.

Hier weer aanpassen, acclimatiseren en weet ik wat meer!
Een deel van onze jeugd, bracht toch enig vreugd.
Ziekte gooide roet in ons eten
Maar met veel optimisme, medicijnen voor pijnen
Mag ik weer gáán!

15 september 2009

Hier ben ik even met een kleine update.
Alles gaat goed met de vorige maand geopereerde niertransplantatie patiënten.
Ricardo is maandag 14 september voor het eerst weer naar school gegaan, nu naar de middelbare school. Hij had er wel zin in, maar moet nu natuurlijk in zijn eentje wennen aan de klasgenoten. Maar Ricardo kennende, slaat hij zich er dapper doorheen!
Marga is vandaag ook voor het eerst weer alleen thuis en zal wel lekker van de rust genieten, maar ook zij moet zich nog kalm houden, want de operatiewonden zijn nog niet helemaal genezen en ze moeten dan ook nog elke week naar Nijmegen voor controle. Toch is dit goed en weten ze zeker dat alles O.K. is.

Zelf ben ik nog steeds druk geweest met het helpen aan het werk voor de verzending van de flyer voor onze Indische soos Matahari Groningen, misschien leuk om een kijkje op de website www.mataharigroningen.nl te nemen.
Heb dus nog niet veel tijd gehad om me voor te bereiden voor het bezoek aan ons Moederland. Maar ik heb mezelf beloofd deze week tenminste te beginnen aan de voorbereiding van mijn dagboek, zodat ik een beetje gestructureerd te werk kan gaan.

Wij komen in Jakarta aan en worden daar ondergebracht in het Santika hotel.
Een prachtig hotel op een bijzondere locatie. Het Santika Hotel ligt in een oud gedeelte van Jakarta, praktisch rondom is laagbouw: rommelig, u ziet het dagelijkse leven van de gewone man in de enorme metropool. Meteen kennismaking met het echte stadsleven van Jakarta. Imponerend is het uitzicht: het is wijds, het uitzicht wordt niet belemmerd door hoogbouw, in de verte ziet u een krans van wolkenkrabbers. Vlakbij het hotel, op loopafstand, ligt nog een Nederlands kerkhof; het bijbehorende gebouw, waar de poort is, stamt ook nog uit de koloniale tijd.
Het is een **** hotel. Wat een luxe, die we nog wel moeten ondervinden.
In Bandung, de plaats waar ik de langste tijd gewoond heb, logeren we in Hotel Savoy.
Vroeger liep ik hier vaak langs en keek ik er wel tegenop, met de gedachte ‘dit is alleen voor rijke mensen’!  Nu zullen we er dan zelf twee nachten verblijven. Ik ben reuze benieuwd hoe het daarbinnen is. De beoordelingen lopen nogal uit één, dus zelf beleven.

Bandung, ergens aan het eind van de dertiger jaren: ik moet toen een jaar of twee/drie geweest zijn en woonden we aan de Dederoeklaan 19 in de Vogelbuurt. Toen we in de jaren 1984 voor het eerst terug waren en een kijkje namen, stond het huis er nog en aan de hand van de foto’s zag ik dat mijn herinnering heel goed was.

Hier stond Pap voor ons eerste huis in Bandung. Hij werkte toen bij de Indische Pensioenfondsen.

Je ziet op de andere oude foto nog de bergen o.a. de Tangkuban Perahu.

 







Mijn herinnering gaat ver terug…
Een volgende keer weer een stukje van toen vroegher…..









**************************************************************************************


Woensdag, 2 september 2009

Het blijft maar druk in ons huis en de tijd begint wel te dringen. Vandaag hoorden we van de aardbeving in Tasikalaya, er belde ook een dochter van een overleden vriend uit Bandung en ik hakkelde erover om in het BI te beantwoorden. Zij en al de andere kinderen van Paul Kansil wilden ons ontmoeten op het vliegveld in Jakarta. Ik denk dat het moeilijk zal gaan, we reizen met een groepje. Ik vroeg haar telefoonnummer en toen werd de verbinding verbroken. Sayang, mungkin besok ada telepon lagi. (Jammer, maar misschien is er morgen weer een telefoontje) Als je rustig kunt nadenken dan gaat het wel, maar als je voor de telefoon direct moet antwoorden gaat het minder goed.

Max en zijn zusje zijn al heel druk bezig om al de hotels, bezienswaardigheden, reisroute e.d. aan het napluizen. Ik zal van hun kennis gebruik maken.
We verheugen er ons best al wel op en omdat ik zag dat we in Malang een halve dag vrij hebben, heb ik direct Pim Vroegop en Pipiet van de Sti. Suvono (www.suvono.nl ) een mail gezonden of ik mijn schooladoptie dochter kan ontmoeten.
Het kan en we zijn met de hele groep welkom. Ook heb ik Wouter Müller gevraagd of hij zin heeft om mee te gaan, ook hij heeft er zin in en het wordt een dag voor de kinderen en onze groep, met lekker eten!!

Pim, ik kopieerde onderstaande foto’s van jullie website, hoop dat je het goed vindt.

Rechts, ook de oudjes worde niet vergeten; lees op de website.

Tot een volgende update.

Dinsdag, 25 augustus 2009

Er zijn weer vele dagen vergaan sinds ik voor het laatst een update deed.
Hier is inmiddels veel gebeurd.
Om te beginnen vliegen de dagen razend snel voorbij en is het haast niet bij te benen! Ik heb me nog niet eens goed kunnen verdiepen in de dingen die we gaan doen als we met vakantie zijn.. gewoon te druk met andere dingen.

Hiernaast Bandung aan de voet van de Tangkuban Perahu, mijn geliefde berg.

De 5de  Bandungreünie staat inmiddels voor de deur. Ik kreeg alleen een uitnodiging voor de reünie op zondag 13 april 2009 wederom in Huize Bronbeek te Arnhem. Kosten € 25,00. Er komen nog veel vragen deze kant op en ik kan er geen antwoord op geven, want ik doe het niet meer.
Max en ik gaan er niet heen, want we hebben het dan druk met andere dingen o.a. de voorbereidingen oor onze vakantie.

Vandaag was ik weer voor een controle in het UMCG en voordat ik naar de afdeling voor het infuus ging, had ik eerst en gesprek met de internistoncoloog. De gewone vragen en ik kon overal ‘goed’ op antwoorden. De bloedonderzoeken waren ook allemaal bevredigend en we kwamen overeen, dat ik pas volgend jaar weer bij haar terug zal komen. Andere maanden dus direct naar het dagcentrum voor het infuus. Hier ging ook alles van een leidend dakje.

Onderweg kreeg ik een leuk telefoontje van onze Hollandse dochter: moeder en zoon waren ontslagen van hun ‘logeerpartij’ in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Marga heeft een nier aan hun zoon afgestaan en Ricardo loopt nu dus met een goed werkende nier van zijn moeder rond. Onze zoon Arthur heeft het razend druk gehad deze dagen en heeft zich er goed doorheen geslagen. De dag voor de opname kreeg hij spit in de rug. Met medicijnen heeft hij het kunnen opvangen. Ze hebben daar een hele goede verpleging gehad en Marga werd al na een paar dagen na de operatie ontslagen en kon zich bij haar man voegen in het Ronald McDonald Huis op het terrein van het ziekenhuis.
Het is een schitterend verblijf voor hen die familie in het Radboud ziekenhuis hebben liggen. Wij hebben er met ons allen kunnen eten. Ik heb een rijstmaaltijd bereid en dat daar warm gemaakt en dit groepje heeft ervan kunnen genieten.

Bedum, 17 juli 2009

Even een korte terugblik naar de afgelopen 4 jaren.
Toen ik in 2005 van de huisrats te horen kreeg dat ik borstkanker had, besefte ik in eerste instantie helemaal niet wat me al zo te wachten stond. Dit overkwam me zomaar! Na onderzoeken volgden operaties, bestralingen en controles. Ik dacht toen dat ik genezen was, neen dus nu kanker in de buik, weer ander ziekenhuis en het zelfde liedje. We zijn in december 2007 toen ik me toch goed voelde naar Tanzania geweest. Maar bij een onderzoek eind 2008 bleken er uitzaaiingen van de borstkanker in de wervels onder in de rug te zijn. De pijn werd behandeld met een bestraling en die bestraling gaf eerst nóg meer pijn en allerlei andere medicaties volgden elkaar op. Hierdoor voelde ik me steeds beroerder en de morfine maakte me onzeker en kon ik niet helder meer denken.
Maar door alle behandelingen en controles van de medici in het ziekenhuis en de oedeemtherapeut waar ik nog steeds onder behandeling ben lijkt het nu beter te gaan, zodat ik mijn blijdschap met jullie delen!

Eens, meer dan 25 jaren geleden maakte ik een gedicht over het verlangen naar mijn moederland en dat gedicht kreeg een gevolg en hebben Max en ik 2 keer achter elkaar die reis mogen maken en de moeder van Max ging ook mee.

Vorige keer schreef ik al dat ik een uitnodiging van een reisbureau kreeg om deel te nemen aan een Roots en muziek groepsreis, waar Wouter Müller voor de muziek zal zorgen.
Ik ben toen gaan bellen en heb de huisarts, de oedeemtherapeut gevraagd en gisteren de internistoncoloog van het UMCG en allen zeiden dat we het moesten DOEN! De brief over alles wat men moet weten ingeval er iets gebeuren kan, heb ik al in huis. We gaan met ons drieën. Ik zal niet aan alle excursies mee kunnen doen en mijn schoonzus ook niet, dus kunnen we samen rustiger aan doen. Nu hopen dat de komende maanden alles ook goed zal blijven gaan!

Lieve lezers, ik gá er weer voor en maak meteen gebruik om iedereen die me via mijn website volgt, te bedanken voor de mailtjes, berichtjes in het gastenboek en niet te vergeten, de stapels kaarten die ik mocht en nog mag ontvangen.
Ook dank aan alle medici en therapeut die er aan meegewerkt hebben dat ik nu na 22 jaren weer mijn Moederland mag bezoeken.

Minum air kelapa – kokosnat koel en fris drinken

 

Genietend van de rust..

Gewoon een belevenis…




*******************
 

Bedum, 20 juni 2009
Lieve Lezers,
Er is alweer een hele poos voorbij zonder dat ik jullie iets liet weten.
Maar géén bericht is in de regel GOED bericht. Hier tenminste wel.

Sinds mijn laatste bezoek aan het UMCG, waar ik een afspraak met de radiotherapeut had, ben ik van enkele medicijnen af. Ik gebruik al ruim 2 weken geen morfine pleisters meer en ook de paracetamol heb ik helemaal laten staan.
In het begin was ik nog wel erg bang de pijn weer terug te krijgen zoals ik die in december vorig jaar beleefde. Maar –even afkloppen- gelukkig gaat het goed. Ik moet er om denken HOE ik buk, want als ik dat zonder nadenken doe, dan voel ik mijn rug.

Wel ben ik vaak moe, maar dat ligt aan mezelf; moet elke dag minstens 2x rusten, maar daar gun ik mezelf soms geen tijd voor, dus eigenschuld ‘dikke bult’!!
Maandelijks moet ik dan nog wel naar de polikliniek van de Medische Oncologie voor het infuus om mijn botten soepel te houden en dat op je ouwe dag!
Er wordt veel aan mijn lijf gedokterd en ik heb er tot dusver baat bij, dus gá ik er weer voor!

Kijk, dit gaat ook weer door, foto’s schieten van mooie plekjes. Spelevaren deden die mensen en ik genoot van het uitzicht en geniet er nog van want die foto staat op mijn grote beeldscherm. Ik word van binnen weer warm als ik er naar kijk. Kan ik jullie dat ook laten voelen?

Ik had me erbij neergelegd dat ik ons Moederland niet meer terug zal zien, maar ik kreeg een folder toegezonden van een reisvereniging waar Wouter Müller als passagier en zanger meegaat om de boel wat op te vrolijken zal ik maar zeggen… Nu ben ik weer helemaal in strijd met mezelf; zal ik het toch nog één maal durven? Volgende week wil ik het eerst met de huisarts, therapeut en met de internistoncoloog bespreken.. nog 1 keer??
Duim maar voor me, ik weet dat het een zware reis zal worden, waar ik aan veel excursies niet mee kan doen, maar alleen al de warmte, de vriendelijkheid en de Tangkuban Perahu te kunnen zien…

Dit is natuurlijk ook mooi en vriendelijk en het was erg warm ook nog… maar zeg nou zelf, wat vinden jullie hiervan?



Voel je met me mee wat ik bedoel en in mijn binnenste voel? De foto’s zijn nog van onze vakantie in 1984/85 zólang is dat al geleden. Als ik nu naar buiten kijk, zie ik een grauwe, grijze lucht, regendruppels kletteren tegen het raam en de kachel zette ik vanmorgen maar weer op 21ºC.


 

Hiernaast zie een je een foto van een dia, overzicht van de Puncakpas tussen Jakarta en Bandung.
Max is bezig al de honderden dia’s die hij toen maakte, te scannen en er foto’s van te maken.
We hebben nog een heleboel werk voor de boeg, maar wel leuk, al die herinneringen aan die reis.
 

Kijk hier aten we heerlijk in de buitenlucht jagung bakar –geroosterde maïskolven. En keek je om je heen, dan zag je de bergen en voelde je de warmte.. wie weet.
Tot zover eerst mijn herinnering.
 

Vandaag, vrijdag 29 mei 2009, had ik weer een afspraak in het ziekenhuis en wel bij de afdeling Radiotherapie. Ik had eerder voor 15 mei een afspraak, maar stond gewoon niet op de lijst voor die dag. Ik kon wel wachten, maar kreeg dan een andere dokter en dat wilde ik al helemaal niet.
We waren op tijd en hebben niet lang hoeven wachten en hoorde ik aan de loop, dat de dokter er aan kwam. Na de begroeting vroeg ze of alles goed ging. Ja, was mijn antwoord, soms wel en soms niet. Het behoefde natuurlijk wel enige uitleg en daar kregen wij ook begrijpelijke antwoorden op. Ik vertelde haar dat ik op een dag het morfine pleister vernieuwd had en ’s middags even de warmte van de zon wilde voelen. Ik ben toen in slaap gevallen en werd wakker met een heel naar gevoel in mijn lichaam en voornamelijk mijn hoofd. Dat werd in de loop van de avond steeds erger en aan het eind van de dag heb ik al het eten door moeten spoelen, mijn maag verdroeg het niet meer. Ook de volgende dag had ik enigszins dat nare gevoel nog, maar na een paar keer een dutje gedaan te hebben ging het weer. Ik vroeg –dacht het zelf eigenlijk- of het door dat liggen in de zon zou kunnen zijn en dan de nieuwe pleister daarbij, dat heeft denk ik heel heftig op elkaar ingespeeld. Het zou volgens de arts best zo geweest kunnen zijn. Dus weer een lesje geleerd.
De internist oncoloog die ik in de week eerder bezocht had, wilde de volgende keer weer een foto van de longen laten maken en een echo van de lever. Dit stond ook allemaal in de computer en dat vond de radioloog ook prima. Zelf stelde zij voor om het pleister te laten vallen en de paracetamol iets te verhogen. Gewoon even uitproberen, want de bestraling die ik gehad heb, moet eigenlijk genoeg zijn om de pijn te bestrijden. Ik zal dit dan ook uit gaan proberen.
De hormoontablet die ik dagelijks slik is om de uitzaaiingen in de wervels ‘slapend’ te houden, maar staat ook direct paraat, als zich ergens anders in mijn lijf zich weer zo’n uitzaaiing zal melden. Toch wel een rustig idee, zo’n bewaker!!
Toen we uitgevraagd en uitgepraat waren, zei de arts dat ze mij eigenlijk niet meer terugverwacht, mits er zich weer pijn of wat dan ook meldt. In dit geval kan ik direct contact met haar opnemen. Al eerder was het ook het geval met de gynaecoloog. Dus nu alleen nog voor de maandelijkse infuus naar het UMCG.
Toch fijn dat het nu een beetje in de goede richting gaat.
In november moet ik nog wel de mammografie laten doen en dan maar weer hopen dat ze daar ook niets vreemds vinden.

Vandaag 2 juni even aanvullen dat ik gisteren het pleister niet heb geplakt en wel 4 paracetamols heb geslikt en is tot nu toe goed gegaan.

Even leukere dingen vertellen. Afgelopen zondag 24 mei zijn we met Arthur, Marga en Ricardo naar het vestingdorp Bourtange geweest. Het was prachtig weer, niet te warm en niet koud; de zon scheen, en er was van alles te fotograferen. Er werd zelfs een kanonschot gelost, met alle fanfare en heisa er om heen!

Iedereen had zijn camera om de nek hangen en de nodige plaatjes zijn geschoten. We genoten zichtbaar. Ik zal wat plaatjes laten zien.
Momenteel is het hier nog schitterend weer, maar er staat wel wat wind.

De fotografen Marga en Arthur aan het werk.

 

Ricardo op het grote kanon in het vestingdorp Bourtange.

 

De molen tegen een stralend blauwe lucht.

Bedum, 19 mei 2009
Lieve Lezers,
Het heeft weer veel te lang geduurd, maar ik ben er weer. Elke dag is er één en dat geldt dubbel wanneer je denkt niet erg veel tijd te hebben. En dat had en heb ik niet; er is nog zovéél dat ik wil doen en beleven.

Het gaat gelukkig tot dusver allemaal redelijk goed met de pijn e.d. als ik me maar strikt aan alles houdt inclusief rústen en dat is een punt waar ik me vaak niet aan houd; gewoon geen tijd voor neem. Ga ik niet elke dag 2x een half uur naar bed, dan breekt het me op na een poosje en ben ik weer verder van huis.

Komende week weer aan het infuus en dat beleef ik dan als een half uurtje ‘rust’. Ze hebben daar van die heerlijke stoelen, waar ik overal steun heb en dan lekker niets doe en alles over me heen laat komen.
Afgelopen vrijdag moest ik in het UMC zijn voor een controle, maar toen ik er kwam, stond ik niet op de lijst. Het was een vanuit het ziekenhuis verzette afspraak en bij het ontvangen van de brief had ik al zo het gevoel ‘als dat maar goed komt’, Ik wilde iedere keer gaan vragen als ik in het ziekenhuis was, maar als ik die rijen zag voor het loket, dan dacht ik weer: waarom? Je hebt die brief toch? Gewoon vervelende dingen die een heleboel tijd in beslag nemen; ik kon wachten maar kreeg een dan andere dokter en aangezien ik steeds al andere dokters zie, werd ik balorig en wilde gewoon een nieuwe afspraak met de dokter die mij al een paar maal had geholpen. Volgende week kan ik pas weer daar terecht.

We zijn begin mei met 11 familieleden naar Taman Indonesia in Kallenkote geweest. Hier waren wij al vaker te gast. Een kleine dierentuin en een gastvrije bediening voor een Indisch hapje en idem drankje. Deze keer was er een Pasar Siang. Kraampjes op allerlei gebied, zelfs kon je er een glas cendol drinken.
 

We hebben zoveel plezier gehad met elkaar en vierden we de verjaardag van een familielid. Iedereen had een camera bij zich en er werd wat ‘afgeschoten’.
 

We wilden er ook ons bordje warm eten gebruiken, maar zoals altijd bij Indischen het ‘ach straks maar’ ook hier weer werd waar gebruikt, visten we later achter het net! Rijst was er genoeg, maar de gerechten te weinig.. we hebben later thuis bij de jarige genoten van een Surinaamse Roti, met kouseband, kentang (aardappel) ayam(kip), en telor (hardgekookt ei) in die lekkere kerrie saus. De dag werd daardoor weer veel langer dan gepland en ik heb het geweten.. maar genoten!

 

Gisteren hadden we onze Indische Soos in Groningen en daar werd gemeld dat ik per eind juni de functie van secretaris wens neer te leggen. Het wordt me allemaal te veel. Ik had al een kandidaat hier thuis gehad en die kwam me daar melden dat ‘hij er zin in had’ na veel nadenken, overleggen en zijn computer nazien of er wel alle programma’s op zitten die er voor nodig zijn. Ik ben blij dat er iemand zich hier voor wil inzetten, want het is echt niet niks wat er allemaal in omgaat.
 

Ik wil zo graag met mijn fototoestel, waar ik heel goede maatjes mee ben, aan de slag. Mijn foto’s blijven maar liggen, terwijl ik er zoveel mee wil doen. Online fotoboeken samenstellen en laten afdrukken; foto-video’s maken en nog zovele andere dingen. Ik ben lid van 2 fotoclubs –online dan- maar daar heb ik zelfs geen tijd voor. Dit wordt toch wel te gek. Het stoppen bij de soos heeft me toch wel een paar tranen gekost, maar nu er een vervanger is die er ZIN in heeft kan ik me er bij neerleggen.



We gaan nu een heel spannende tijd tegemoet. Onze jongste kleinzoon, Ricardo, heeft al sinds zijn geboorte een nierprobleem en nu is hij inmiddels bijna 13 en gaat de werking van het stukje nier achteruit. De artsen kiezen niet voor een nierdialyse maar wel voor de niertransplantatie waarbij zijn moeder een nier gaat afstaan. Dit gaat allemaal in Nijmegen gebeuren, dus wel ver van huis.
Wij hopen dat alles goed gaat en de nier zich zonder problemen gaat hechten.

Dit was het weer voor vandaag en ik hoop dat jullie veel lees- en kijk plezier mogen hebben.

Tot een volgende keer.

 

Met deze kaart wil ik alle bezoekers van de website
Een heel fijn Paasweekend toewensen.

Pasen is een feest van het Leven
Waar de dood aan vooraf gegaan is.

Verheugd u allen en beleef het Leven
in het besef dat eens ook voor ons het eind daar is.

Beleef de vreugde van het Leven
En deel die met hen waar het nodig is!

En deze woorden in mijn hart ontsproten
Wil ik dit in Leven met u delen.

Vrolijk Pasen…

6 april 2009

Het is al weer bijna een maand geleden dat ik wat nieuws wist te melden op de website. Eigenlijk gewoon te druk gehad met van alles en nog wat en dat komt doordat ik voel dat ik lèmbèng (langzamer) word in mijn denken, doen en laten.
Misschien herkenbaar bij leeftijd genoten?

Op 11 maart vierder Max zijn 71ste verjaardag en zijn we nu ½ jaartje even oud.
De dag was best gezellig en we hadden de visite wat willen verdelen over de hele dag, maar die deden het al zelf, met het gevolg, dat de meeste visite er bijna de hele dag was
Ik heb niets aan het eten hoeven doen, dan alleen op te scheppen en het naar mijn mond te brengen. Anne-Marie en Kees zorgden voor de bestelling die we samen opstelden en de anderen hebben de tafel gedekt en later afgewassen.
Hier tussendoor heb ik me ingezet om de thee/koffie boel van 's middags weer schoon in de kast te krijgen.
Taarten hadden we in Bedum bij de Hema gehaald, dat scheelt een rit naar Groningen en bovendien kregen we ook nog korting door het zaterdag al te bestellen, omdat Rodanthi daar werkt. Er was nog taart en ook eten genoeg over, terwijl we gisteren iedereen al wat meekreeg.

Ik heb de nieuwe huisarts gebeld om een afspraak te maken. Ik wilde even bijpraten, want er is veel in de medicatie veranderd en wil hem daarvan op de hoogte houden en ook zijn mening horen.

Half maart moest ik voor controle naar de gynaecoloog; wij op tijd, maar lang wachten voor ik aan de beurt was.
Bij de dokter vroeg ik of ik het onderzoek uitgesteld kon worden, aangezien ik toch behoorlijk pijn in mijn rug had. Na alles te hebben nagezien, waarbij hij zag dat zijn gegevens naar het UMCG gegaan waren i.v.m. de laatste uitzaaiingen. Hij zei dat het allemaal goed ging en ik niet meer terug hoefde komen voor controles, tenzij ik zelf in de toekomst iets merk dat er wat aan de hand is. Ik kan hem dan regelrecht bellen voor een afspraak. Ik blij!! Gelukkig één deel afgerond en nu maar verder met het UMCG. Ik zal het zien als een vooruitgang,

Met de nieuwe huisarts heb ik persoonlijk contact gehad en ben gewoon op spreekuur geweest. Hij is eerder zo vaak hier geweest, en ik kan nu zelf wel gaan en deed het dus. We hebben een goed gesprek gehad.

Op 24 maart ben ik weer naar het ziekenhuis geweest voor een infuus. Na de bloedprik gehaald te hebben en weer in de 'wacht' kon, voor een gesprek met de internist, werd ik opgeroepen door wéér een andere dokter. De dokter die ik zou krijgen was nog met vakantie. Het is niet prettig steeds maar weer een andere arts te krijgen. De internist oncoloog vroeg of ik nog vragen had.
Max zei dat ik nog steeds pijn heb. Ik zal nooit zonder pijn zijn is mij al diverse malen gezegd, dus vroeg ik maar of het misschien ook kwam door het steeds wisselende weer. Het kan constateerde hij, maar hij wilde het wel even onderzoeken.
Hij vond dat voor alle zekerheid er maar een scan gemaakt moest worden. Dat zal dan op 3 april moeten gebeuren.
Hier tussendoor ook nog de therapeut, die ik toch niet wil laten gaan, had deze keer al voor drie weken gekozen en dan zal er nog meer tijd over heen gaan terwijl ik last heb. Komt er ooit een eind aan? Ik weet het mag niet klagen krijg alle aandacht en behandelingen die nodig zijn.

Op 1 april ging de bel –geen grap- en was het onze huisarts, niet de nieuwe maar de oude die volgend jaar met pensioen gaat. Max zei dat ik boven was en hij stiefelde direct door naar boven waar ik achter de pc zat. Hij kwam even een kijkje bij ons nemen. Ik zei al dat ik bijna niet meer wist hoe hij er uit zag –grapje- Hij zei dat ik een 'chronisch patiënt' ben en dat we regelmatig contact met elkaar moeten hebben. Ik zei dat ik dat ook al met de nieuwe dokter had gedaan had en er veel steun aan heb gehad. Er is afgesproken dat als ik weer voor controle en in dit geval voor een scan in het UMCG ben geweest, contact met hem zal opnemen.

Vandaag, 4 april niet veel van het mooie weer kunnen genieten. Ik moest om 11 uur in het UMCG zijn en we waren nog maar net binnen of ik was al aan de beurt en kreeg de prik met de contrasterende vloeistof. De verpleegster zei dat ik om 14.30uur werd verwacht en omdat ik zei dat mijn brief een andere tijd noemde keek ze nog eens en dat was maar goed ook.
‘s Middags dus de MRI-scan, weer van top tot teen. Ik was weer op tijd en kon haast direct meelopen. Het duurde nog geen 20 minuten; helaas kon de dokter niets zeggen, want ze hadden de oude scan van 2008 er niet naast liggen. Ik zal de uitslag wel van de internist oncoloog horen denk ik.

Helaas is het op het moment dat ik dit schrijf weer donker en koud buiten. De volgende update hoop ik te doen met een heerlijke zon in de rug…
Dat was op 4 april en nu maandag de zesde schijnt de zon, maar de hemel is niet strak blauw.

Klik op de foto voor een vergroting
 

Zondag, 1 maart 2009

Een heerlijke zondag, die notabene met ZON begon..
Al eerder die week is geopperd dat als broer John uit Tegelen in het Noorden is, we een dagje Luttelgeest Orchideeënhoeve zullen doen. Dit was een idee van Anita, maar we moesten wachten of die dag wel geschikt zal zijn! En het was zondag mooi weer, iedereen voelde zich kiplekker en dus i de telefoonroulatie in leven geroepen en om 10 over 11 stonden wij in Groningen om de laatste op te halen. Met 2 auto’s ging het richting Luttelgeest. De sfeer veranderde niet, want we verheugden ons allemaal op de mooie kleuren van bloemen en vlinders in de Hoeve met vlindertuin. Maar het weer werkte niet echt mee, het werd steeds mistiger maar regende nog net niet.
Ricardo die met Arthur bij ons in de auto zat heeft een boekje uitgelezen en was rustig, Arthur vertelde over de crisis ook bij het bouwwezen een ernstige zaak.

Aangekomen in Luttelgeest, zat de Vreugdegeest er goed in en opgetogen gingen we er binnen en besloten eerst een kopje koffie te nemen en de mooie met glas overdekte koepel. Er was een cappuccino te veel besteld en die vond zijn weg naar de maag door de slokdarm van broeder John…. De LOL zat er al goed in.

Bij de kassa was er even een kleine vergissing wat het aantal personen en de leeftijden hiervan betrof. Gauw opgelost en we kregen 8 toegangskaarten, die Max gretig ronddeelde.
Als ik me het nog goed herinneren begonnen we in de Taiwanese tuin. Mijn verhaal zal vanaf nu overgaan in een fotoverhaal en ik wens allemaal veel plezier..

Hier een klein overzichtje van de fotografen en genietende familie.
Beide foto’s hieronder zijn niet door mij zelf genomenmaar door Marga.




 

Hier nog eens een overzicht van de genieters op foto gebied. Vooraan de jongste van 12 en de oudste van de familie in de heerlijke leeftijd van 86

Een natuurlijk wegwijzer zo leek het.

 

        De Vanda Hybride
        Een prachtige bloem.




 

Een brug over al dat moois


 

                      Dit in de diepte






 

Ook dit zag je als je over de brug liep



 

                         Bromelia








 

Ezelsoor en ? arm in arm

Wordt vervolgd…

 

De morgen breekt aan en de dag is voorbij,
Dan is het weer avond en de nacht zeer nabij……

Vandaag is het donderdagavond 26 februari 2008 – 21.20 uur
Elke dag nam ik me voor een update te schrijven en steeds lukte het me niet.

De 24ste moest ik weer voor een infuus naar het UMCG; helaas weer een andere dokter, die me ook weer vertelde dat ik als ik over 8 weken terug moet komen, ook zij er niet is en dus wéér een andere dokter. Wie kan wat nog volgen??
We hebben alles zoveel mogelijk doorgenomen, zoals hoe ik me voel, waar ik pijn heb, of ik last heb van andere dingen of van de medicijnen.

Ja de hormoontabletten.. die zijn verschrikkelijk, ik heb in de periode dat ik er last van zou moeten hebben, nooit gemerkt dat mijn hormonen vervelend deden dan alleen zo nu en dan een opvlieger. Maar nú zijn het echt opvliegers met een kracht als van een kanon; het vliegt in me omhoog en kan er niets aan doen!
Dit zal ook wel zo blijven en leer er mee om te gaan.
Ik kreeg een recept mee om over 4 weken met tabletten te beginnen, waardoor ik niet meer om de drie weken aan het infuus hoef. Ik heb net gelezen wat deze tablet met je lichaam doet en daar word ik echt niet blij van. Zal hier eerst heel goed over nadenken en overwegen of ik liever niet om de drie weken aan het infuus ga.

Verder probeer ik gewoon door te gaan en blij te zijn met elke dag dat ik me goed voel en met mijn fotocamera leuke dingen te doen. Zoals dit bijvoorbeeld.

Een Lysiantus in tegenlicht.. heel fijn en teer.
Bij het zien van zulke mooie bloemen krijg ik weer moed en zie de mooie kant van het Leven in een goed licht. Zelfs als je een foto zo manipuleert dat de achtergrond zwart wordt, zie je hoe mooi het object is, dat je fotografeert.

Een bijna uitgebloeide gele tulp met een handmatige instelling en flits licht, maar zodanig ingesteld dat de achtergrond donker wordt. Oud maar nog charmant..

Het Boterdiep in Bedum tot slot…
 

Een nieuwe dag een nieuwe ervaring…
Zo voel ik het tegenwoordig aan den lijve. De éne dag begint goed, de zon schijnt en de nacht was als een fluwelen droom, zonder vervelende klachten of gedachten.
Ik kan wat achterstallig werk doen en mijn hersens werken zonder duister omhulsel. Heerlijk… ik pak mijn camera en zet op de gevoelige plaat wat ik door mijn lens zie. Zo kreeg ik van onze kleindochter een mooie bos bloemen. Wat zijn bloemen toch een heerlijke belevenis. Bloem voor bloem heb ik ze voor de lens gehad en het was een groot genot.

Afgelopen dinsdag moest ik me weer melden bij de internist nadat ze me weer een paar buisjes bloed lichter gemaakt hadden. De internist wist me te vertellen dat van beide keren dat er bloed afgenomen was de uitslag goed was, scheelt weer!
Maar een tegenslag was dat er niet één maar twee wervels aangetast waren door borstkankeruitzaaiingen. De uitslag van de MRI-scan heeft dit bevestigd. De MRI-scan was niet zoals zij het voorgeschreven had, omdat er geen tijd voor was. Ik had een lijstje met vragen gemaakt en die hebben we besproken en er is me nu iets duidelijker wat het infuus moet doen, maar het is wel anders dan ik gedacht had. Ik ga het hier ook niet uitleggen, want die materie is niet makkelijk. Zelfs de verpleegster die het infuus moest inbrengen wist niet precies van hoe en wat en gaf me de bijsluiter van het medicijn in handen.
Die dag heb ik me verder redelijk goed gevoeld, maar de volgende dag was een verschrikking. Ik heb niets binnen kunnen houden en voelde me echt ziek.

Vandaag, 29 januari 2009, ging het weer een beetje. Ik moest ook naar de oedeemtherapeut en ben er weer wat opgewekter vandaan gekomen. Heel lang achter de computer zitten wil ook niet echt, dus doe ik alles maar met grote tussenpozen en ben van plan dit zo te blijven doen.
Geniet nog maar even mee van de plaatjes die ik schoot..
 

Hier een plaatje van de merel die steeds wat in de tuin komt zoeken.
Hij keek me met zijn kraaloogjes zo lief aan…


 

Een witte Lysanthium, zo zacht als fluweel, liet me diep in haar binnenste zien..

Kent één van jullie dit? Ik had het nog nooit gegeten, maar vind het wel erg lekker. Het is sambalgoreng terie met kacang… njam…njam!

Sampai berjumpa lagi,
1 februari 2009
 

8 januari 2009

Even laten weten hoe het mij deze week vergaan is.

Op 6 januari j. l. had ik een afspraak met een internist/oncoloog in het UMCG.
Ik kwam op de afdeling ‘pijnbestrijding’ terecht.
Om 8.15 waren wij in het UMCG en precies om 8.30 werd ik opgeroepen.
Grappig was dat de dokter daar vroeg of ik wist waarvoor ik daar kwam???
Nou ja natuurlijk niet alles .. ze heeft uitgelegd, verteld en de lijst van de medicijnen doorgenomen.
Zij adviseerde de morfine -blauwe pil te laten staan en daarvoor in de plaats 4x 2 Paracetamol tabletten te slikken. Deze zullen eerder resultaat hebben dan de morfine. Elke dokter vertelt weer zijn eigen verhaaltje denk ik dan.
Nou ja ik ga dat uitproberen.

Daarnaast krijg ik weer een nieuwe tablet, die is om de uitzaaiingen slapend te houden en dan 1x in de 3 weken aan het infuus om met vloeistof mijn botten op peil te houden. Hierbij veel melk drinken dus calcium naar binnen halen. Ik moet veel in de ZON zitten.. waar dan???
Anne-Marie raadde me aan de net gekregen elektrische deken om te doen en Max wilde dan wel een tuinstoel buiten zetten, zodat ik elk zonnestraaltje kan opvangen; lief toch van de familie

Er is bloed geprikt om van alles bij te kunnen houden. We waren om pakweg 10.00 uur thuis en toen ontbeten en een beker koffiepoeder met melk genomen en de eerste 2 paracetamol tabletten geslikt. Ik heb me toen op de stoel neergevleid en ben in slaap gevallen.

Gisteren belde de huisarts en heb hem het bovenstaande verteld. Ik heb van een gekregen agenda maar een logboek gemaakt, waar ik al de te slikken medicatie in noteer, zodat ik kan zien wat ik al wel had en nog moet… moeilijk dese….
Biarlah saya pukul terus!!!


Hiermee wil ik iedereen bedanken voor de mooie, lieve en meelevende kaart bedanken. Helaas lukt het me niet het afzonderlijk aan een ieder apart te doen.

Hieronder nog een foto van de in bloei staande hyacint.
Mijn gevoel is als de bloem: “in de bloei van mijn voort te zetten ouder worden”
Geniet met me mee en zie de pracht van de natuur….

Vandaag heb ik de deur op een kier gezet omdat ik een streepje Licht kan gebruiken. Er is een lange tijd tussen het nu en vorige update.
Een lange tijd van veel pijn en strijd tegen de pijn, die maar bleef aanhouden ondanks de vele medicijnen die ik slik.

Nog steeds is er geen bericht van en Internist waar ik ook heen moet voor de behandeling van de uitzaaiingen in de ruggenwervel. Ik liep al wéken met pijn voordat de behandelende dokter, waar ik was voor de jaarlijkse controle, me doorzond naar de radiotherapie en ondertussen zijn er bijna 2 maanden voorbij en nog steeds wacht ik op een uitnodiging van een internist. Deze zal dan kunnen bepalen wat voor medicatie nodig is om de verdere groei van de uitzaaiingen tegen te gaan.

Vandaag had ik een a.s. huisarts op bezoek, die in alle rust en in begrijpelijke taal heeft uitéén gezet, dat ik wel altijd pijn zal hebben, maar dat die niet zo heftig zal hoeven te zijn als dat nu is.
Er is nu gekozen voor morfine en ik zei direct dat je morfine toch aan het eind van een leven gaat toedienen. Nu niet meer dus; er wordt eerder met deze pijnstiller gewerkt en heeft Max een klein pleistertje op de plek geplakt, waar je vroeger in de oorlog in ons verre Moederland een prik kreeg tegen de pest; weet iemand dat nog? Je ziet dat pleistertje niet maar zal zijn werk moeten doen. I hope so!!!!
Daarnaast kreeg ik ook een doos met pilletjes die pieken in de pijn in korte tijd moet kunnen verminderen.
Deze ga ik vannacht dus voor het eerst uitproberen en hoop ik dat Max en ik eens van voldoende nachtrust kunnen genieten.
Die arme Max moet elke nacht een Zombie uit bed helpen en mij achterste voren naar het toilet helpen. Dit is elke keer weer en gebeuren met zoveel pijn, dat ik er gewoon angstig van werd. En dat minstens 3x per nacht.
Duim met me mee dat het allemaal beter gaat.

Even nog vertellen dat onze dochter en haar partner ons op de eerste Kerstdag een leuke avond hebben bezorgd. Wij hebben kunnen genieten van een vrolijk en blij Kerstconcert van René Shuman en zijn Angel Eye. Dit was even ontspannen en niet aan pijn denken. Kijk eens naar deze blijde mensen:

Iedereen die me een kaart of mail zond, wil ik alvast bedanken. Het heeft me zoveel kracht gegeven om door te kunnen gaan.

Dank je wel alle lieve vrienden en vriendinnen waar ook ter wereld.

30 december 2008
 

 

 Via onderstaande knop kunt u naar eerdere berichtgeving gaan